Annelies Van Wijnendaele

Bovenstaand citaat duidt mooi aan wat Plato eigenlijk 2500 jaar geleden al wist: al spelend kan iemand er soms beter in slagen om te vertellen waar hij of zij het moeilijk mee heeft, dan door er effectief over te spreken. De dialogen van Plato zelf zijn ten diepste doordrongen van dit spelen met fantasie en werkelijkheid: wat is echt, en wat is niet echt? Deze taal van het spel vormt de natuurlijke wijze waarop kinderen zich dagelijks uiten en vormt ‘de taal van het hart’. Het is een taal die me sterk inspireert in mijn klinisch werk, omdat ik geloof dat ze vanuit haar spontaan karakter kan leiden tot de ontdekking van je meest authentieke zelf.

Binnen Tanu richt ik me specifiek tot de doelgroep kinderen en jongeren vanuit een psychoanalytisch kader. Als psychoanalytisch therapeut wordt elk probleem waarmee een kind of jongere zich aanmeldt, steeds actief beluisterd en wordt de onderliggende structuur van elke klacht grondig geanalyseerd en in kaart gebracht vanuit een psychoanalytisch kader. Innerlijke beelden dat een kind over zichzelf en anderen heeft, kunnen vanuit bepaalde trauma’s bijvoorbeeld zodanig kwetsbaar zijn geworden, dat het kind vastloopt in zijn sociaal-emotionele ontwikkeling. Deze traumatische belevingen kunnen ondere andere in psychoanalytische therapie aan bod komen. Ze worden meer specifiek tot uiting gebracht via woord, spel, tekeningen en andere creatieve methodieken. Op deze manier krijgen deze traumatische belevingen betekenis, waardoor opnieuw emotionele groei bij het kind kan plaatsgrijpen. Elk probleem zal steeds individueel, geval per geval, benaderd en bekeken worden en zal steeds een ‘oplossing op maat’ vereisen. Binnen de therapie wordt ook steeds ruimte gemaakt voor ouderbegeleiding en voor ondersteuning van de ruimere context van het kind of de jongere: de school, het internaat, de familie, enz.

Wat betreft mijn klinische ervaring, heb ik in 2018 acht maanden stage gelopen op een afdeling psychose jongvolwassenen (18-35 jaar) van het Universitair Psychiatrisch Centrum van de Katholieke Universiteit Leuven. Dit beschouw ik zelf als een belangrijk sleutelmoment uit mijn leven, omdat het mijn begrip over de psychoanalyse danig heeft gevormd. Na mijn opleiding Wijsbegeerte heb ik een drie-tal jaar gewerkt als leraar, voornamelijk zedenleer, wat ik tot op heden nog steeds doe. Mijn interesses situeren zich voornamelijk in de wisselwerking tussen het onderwijskundige en het klinische, tussen het levensbeschouwelijke en het psychoanalytische. Het wekelijks navigeren tussen die twee werelden, die ogenschijnlijk van elkaar lijken te verschillen, terwijl deze verschillen in essentie veeleer klein zijn, vormt mijn grootste motivatie.